Het KAPE Jogging Team … of beter nog : het KAPE Marathon Team … ging op zondag 30 september 2007 in groep deelnemen aan de marathon van Berlijn.
HET ULTIEME VERSLAG
8 u 55 – 14 KAPE-ërs staan tussen 32.545 andere atleten elk te wachten op het startschot van “hun” marathon. Maandenlange trainingen van een zestigtal kilometer per week schreeuwen om de ultieme bekroning, de kers op de taart: de 42 km en 195 m op een “gezonde” manier uitlopen. Een eerste succesje is al binnen: alle 14 ingeschrevenen staan ook effectief aan de start in Berlijn. Helemaal niet evident want door de lange duurlopen brengen marathonvoorbereidingen regelmatig blessures met zich mee.
8 u 58 – De spanning stijgt. Nog 2 minuten vooraleer de toplopers (“Haile & Friends”) aan hun ruim twee uur durende spurt mogen beginnen. Bernard Vandenbroucke en Lucien Poppe staan door hun prestaties in vorige marathons op niet al te grote afstand. Vooral Lucien is zenuwachtig. Naast zijn fulltime job als trainer-mentor-coach en reisorganisator, had Lucien in de laatste maanden namelijk ook nog als hobby het samenstellen en updaten van het onderdeel “marathon Berlijn” op de KAPE-website. Tijdens een dergelijk moment van ontspanning, liep zijn enthousiasme op een gegeven moment dermate hoog op dat hij de wereld zowel voor zichzelf (3 u 20 min) als voor Bernard (onder de 3 uur !) wel zeer ambitieuze doelstellingen toevertrouwde.
Bernard laat zich echter niet nodeloos onder druk zetten en relativeert de zaak. Getuige hiervan is zijn poëtische overweging vlak voor de start. We citeren: “Door slijk en ijsroom gehard, in zand en zon gewenteld, het wel en wee van kind en verwant aanhoord, cultuur en culinair genot gecombineerd … De film van turbulente voorbereidingen rolt voor me af. Hier sta ik, klaar voor mijn furieuze aanval op de vierstedenstad. Go Go Go.”
Iets verder in het veld hebben Estrella Peleman en Rudy Haesendonckx heel andere, meer wereldse zorgen: door het immense aantal deelnemers geraken ze pas na heel veel moeite en met het nodige gedrum in hun startvak. Pierre Wouters en Yves Van Cleef passen een andere tactiek toe. Terwijl om stipt 9 uur het startschot voor Haile & Friends weerklinkt, staan ze het al plassend tegen wat groens nog rustig uit te leggen. Vervolgens vermommen ze zich als toeschouwer. Wanneer er eindelijk “beweging” in hun vak komt, springen Pierre – als een soepele brandweerman – en Yves – soepel als een houten plank – gezwind over het dranghek om aan hun race te beginnen.
Marathonneofieten Jorge Figueroa, Liesbeth Koch, Tinneken Van Hecke, Margot Bogers en Rudi Bentein hebben nog tijd voor een ochtendlijke siësta. Het zal namelijk een klein half uur duren vooraleer de deelnemers uit het laatste startvak de elektronische startmat zullen overschrijden om aan hun beproeving te beginnen. Jorge vindt terecht dat hij veel te vroeg is op de afspraak.
Door dit deelnemersaantal moet er in de aanvangsfase soms duchtig “geslalomd” worden en Estrella moet zelfs “vechten” voor een bekertje water aan de bevoorradingsposten. Toch heeft iedereen na een vijftal kilometer zijn of haar looptempo gevonden. Het geheim van marathonsucces: dit tempo gedurende de hele marathon constant proberen aan te houden. Liesbeth, Jorge, Margot, Tinneken en Louis Milbau tonen zich hierbij de beste leerlingen. Voor Louis is dit geen verrassing: voor een fris (!?) windje van achteren zorgt hij steeds zelf en in de Duitse hoofdstad heeft hij nog een bijkomende motivatiefactor in de persoon van looppartner Tinneken.
Liesbeth was vooraf door de “anciens” vaak gewaarschuwd voor de “muur” of de “man met de hamer” die ongeveer opdoemt rond de 32ste kilometer van een marathon. Niets van dat alles voor Liesbeth en loopmaatje Jorge in Berlijn.Het resultaat is verbluffend: ze haspelen het tweede gedeelte van de marathon bijna 10 minuten sneller af dan de eerste 21 km . Ook Hermine De Kimpe kijkt bewonderend toe hoe Liesbeth en Jorge haar tijdens de tweede acte passeren. Uit dergelijke “versnelling” blijkt duidelijk dat beiden nog heel wat opwaarts marathonpotentieel hebben. De DJ van dienst aan de finish schat het geboortejaar van Liesbeth correct in en legt prompt de “Summer of ‘69” van Bryan Adams op zijn draaitafel om haar aan de aankomst te verwelkomen. Ook Estrella en Yves zijn het er volmondig mee eens dat 1969 een grand cru jaar is.
In Berlijn past Frank Van Looveren geheel in de traditie van het gastland met succes een “Blitzkrieg”-tactiek toe. Hij arriveert pas zaterdag in de late namiddag in Berlijn, loopt op zondag zijn marathon en is maandagochtend alweer vertrokken. Maar ondertussen mogen we niet vergeten te vermelden dat hij wegens een hardnekkige hernia in de onderrug met een minimum aan training (maar klaarblijkelijk met een maximum aan talent) toch een zeer behoorlijke tijd neerzet. Kon Julius Caesar de toekomst voorspellen toen hij meer dan 2000 jaar geleden “veni, vidi, vici” uitriep en doelde hij hiermee op Frank in Berlijn?
Na negen maal voor manlief Yves te hebben gesupporterd tijdens marathons in de verre vreemde, had Margot nooit gedacht ooit nog eens zelf die afstand aan één stuk te gaan lopen. Ondanks een negatief advies van een bekend sportmedisch centrum eind juni 2007, staat Margot in september 2007 goed voorbereid aan de start van haar eerste marathon. Op zeer ruime afstand van Haile en Friends maar daarom niet minder bewonderenswaardig, finisht ze zonder al te veel moeilijkheden aan een gemiddelde snelheid van 8,08 km per uur. Precies het vooropgestelde tempo en de snelheid die ze ook tijdens de voorbereidende lange duurlopen had aangehouden. De trainingen en het letten op voedsel en drank in de maanden voor de marathon, werpen voor Margot hun vruchten af. Een perfecte leerling. Echtgenoot Yves begint in zijn vrouwtje hoe langer hoe meer kwaliteiten te ontdekken die hij zelf ontbeert …
Rudi B. bereikt hetzelfde resultaat met een andere tactiek. Hij begint iets sneller waardoor de man met de hamer op kilometer 32 hem lachend staat op te wachten. Het is echter maar een schampschot want ook Coke Rudi beëindigt zijn eersteling zonder al te grote problemen. Mensen in zijn omgeving die Rudi sinds begin dit jaar angstwekkend hadden zien vermageren en in hun bezorgdheid al het woord “anorexia” lieten vallen, worden door Rudi voor eens en voor altijd de mond gesnoerd: een anorexia-patiënt loopt geen marathon uit!
Estrella laat zich door haar partner Rudy Donckx perfect Haesen (of is het omgekeerd?). Net als in Antwerpen eerder dit jaar tijdens hun eerste gezamenlijke marathon komen ze met een bijzonder ruime marge binnen de 4 uur binnen. Dit ondanks een plasbeurt van Estrella waar volgens Rudi maar geen einde aan leek te komen. Perfect gedaan dus. De tijd dat Estrella omringd door een TV-ploeg na een marathon verzorging nodig had van een gespierde Rode Kruismedewerker, ligt ver achter ons.
Pierre en Yves hebben één gemeenschappelijk doel: voor de eerste keer een marathon beëindigen in minder dan 4 uur. Volgens een kenner is dit de stap van “marathontoerist of marathonjogger” naar volwaardige “marathonloper”. Vooral Yves is gebeten door deze “motiverende” uitspraak. Het is in Berlijn zijn tiende marathon. Vorig jaar in Amsterdam kwam hij met 4 u 1 min en 28 sec kort in de buurt van de “magische” grens. Maar dit telt niet. Uitvluchten als plaspauzes of afleidingsmanoeuvres door kortgerokte “supporterende” Sambadanseresjes, worden niet aanvaard. Tijden zijn tijden. Sport is keihard en onze mentor schrijft Pierre en Yves “pünktlich” in voor het startvak met eindtijden van 4 uur tot 4 u 30 … Het lijkt erop dat de mentor voor een Duitse firma werkt.
Pierre en Yves wijken tot ver voorbij de 30 kilometer geen duimbreed van elkaar. Hun blik staat op oneindig. Voor “sightseeing” is het nu niet het moment, daar is de volgende dagen nog ruimschoots de tijd voor. Het geschreeuw van de mensenmassa langs de kant is slechts een ver achtergrondgeluid.
Slechts wanneer ze de aanmoedigingskreten van de KAPE-supporters Veerle, Carl, Peter, Kato, Karin en Jens horen, ontwaken ze even uit hun trance. Na meer dan 33 kilometer een eerste alarm: Pierre krijgt het moeilijk en spoort Yves aan alleen verder te gaan. Op de elektronische mat van 35 km is er zo een klein kloofje van 15 seconden. Hierna de omgekeerde beweging: Pierre is over zijn dipje heen, maar nu krijgt Yves het moeilijk. Pierre haalt Yves terug in maar belooft vlak voor de aankomst op hem te zullen wachten. Een lichte vorm van paniek maakt zich van Yves meester tussen kilometer 37 en 40, zou het nu wéér niet lukken? Pas op de mat van de 40 kilometer is hij gerust gesteld. Zijn Suunto-horloge wijst een tussentijd van 3 u 44 min en 57 sec aan. Pierre is weliswaar al 1 minuut en 15 seconden eerder over diezelfde mat gegaan, maar nog een kwartier voor 2 km en 195 meter … Neen, dit kan en mag niet meer misgaan ! Pierre houdt woord en staat Yves inderdaad vlak voor de eindstreep armenzwaaiend op te wachten. Samen gaan ze over de meet in minder dan 4 uur. Een kippenvelmoment. Veerle zegt dat ze tranen in de ogen kreeg bij het aanschouwen van deze scène achteraf op het internet. Als man door een sportieve prestatie een dergelijke reactie bij de andere sekse kunnen teweegbrengen. Welke man droomt hier niet van? Pierre did it. Een supermens.
Als verzamelpunt na afloop wordt de boom met de letter K gekozen, hoe kan het ook anders. Haile Gebrselassie kan niet komen omdat hij net met een tijd van 2 u 4 min en 26 sec een nieuw wereldrecord heeft gelopen en dus nog wat verplichtingen heeft tegenover de internationale pers. Ons Aankondigingsblad is hierbij niet aanwezig, zoals uit een reactie enkele weken nadien duidelijk zal blijken.
De échte KAPE-toppers Bernard en Lucien zijn er wel en stellen tevreden vast hoe de andere teamleden euforisch binnendruppelen, inclusief neofieten Jorge, Rudi B en de 3 marathonmaagden Tinneken, Margot en Liesbeth. Na een dergelijke collectieve topprestatie, vertrekt het hele gezelschap in een uitgelaten stemming naar het hotel voor een verkwikkende individuele douche.
Ondertussen hebben de uitslagen ook al de familie en de vrienden op het thuisfront bereikt en de telefoontjes en SMS’jes met gelukwensen stromen binnen. Supporters Hans & Els hun sympathie reikt zelfs zo ver dat ze enkele flessen jenever hebben meegeven om na afloop op hun gezondheid te nuttigen, een bijzonder sympathiek gebaar dat erg gesmaakt wordt. De combinatie met ettelijke andere flessen geestrijk vocht aangeboden door Frank en Pierre doet het aantal decibels in het komende uur niet bepaald verminderen. Tijdens de voorbereidende lange duurlopen van 32 km in België, had Veerle de lopers al voorzien van water, meloenen, sinaasappelen en chips. In Berlijn gaat ze op haar elan door en verrast ze de marathonboys & -girls op zondagavond met een presentje in de vorm van pralines.
Nadat Estrella zich met de haardroger op het kapsel van Tinneken en Margot heeft gestort om beiden nog mooier te maken dan ze al zijn, wordt het avondmaal genuttigd in een Italiaans restaurant. Enkele KAPE-ërs zijn namelijk in de maanden voordien langzaam maar zeker verslaafd geworden aan het eten van deegwaren. Nadat deze pastajunkies hun shot hebben gehad en ze weer enkele uurtjes kalm zijn, wordt koers gezet naar de marathon after-party om er Haile toe te juichen die er rond 22 uur zal gehuldigd worden.
Ter plaatse aangekomen is er even commotie wanneer Estrella een kleurling verkeerdelijk aanziet voor Haile en deze enthousiast begint te feliciteren. De brave man – in werkelijkheid een haas van de winnares bij de vrouwen Grete Wami – weet even niet wat hem overkomt. We hebben in ieder geval nog nooit een zwartje zo bleek zien worden. Na afloop van de huldigingen trekken de meeste KAPE-ërs na een lange en vermoeiende dag onmiddellijk terug naar het treinstation om koers te zetten richting hotel.
Enkel Liesbeth krijgt er geen genoeg van en blijft nog iets langer. Ze wil met manlief Carl kost wat kost nog wat “cooling down” oefeningen doen op de dansvloer. Spijtig, Louis, de titel van “meest frisse” gaat dit keer aan je neus voorbij en is in Berlijn met onderscheiding voor Liesbeth.
Blitzkrieg-mannen Pierre, Frank en Louis zijn in het station aangekomen even letterlijk het spoor bijster. Ze zorgen bij Lucien voor de laatste adrenalinestoot van de dag door bijna in een trein richting Düsseldorf plaats te nemen in plaats van deze naar Berlijn-centrum. Dankzij de moderne communicatiemiddelen kunnen de verloren marathonschaapjes gelukkig vrij vlug terug aansluiten bij de rest van de kudde op het juiste perron.
Zo komt er een einde aan een onvergetelijke ervaring. Ook de niet-marathonlopers zullen waarschijnlijk nu al de vrijdagavondtrainingen en de desserts van Hermine en Compagnie missen.
Het kan niet genoeg onderstreept worden dat we voor een dergelijk project het geluk hadden iemand als Lucien in onze vereniging te hebben. Hoe tof en gezellig iedereen het achteraf ook vond, wil het niet bij vage plannen blijven, moet er steeds iemand zijn die er echt zijn schouders wil onderzetten om alles concreet georganiseerd te krijgen. En hier is hij met onderscheiding in geslaagd, een welgemeende “merci” hiervoor van alle deelnemers.
Sommigen maken onmiddellijk na hun terugkomst uit Berlijn al hun individuele marathonplannen op voor 2008 (Rome, Londen, Antwerpen, Venetië, Lissabon …), anderen lassen in 2008 een “marathon-sabbatjaar” in.
Er wordt gefluisterd dat een volgende “collectieve” marathondeelname van KAPE-ërs wel eens in november 2009 in New York zou kunnen plaatsvinden, het mekka voor iedere zichzelf respecterende marathonloper. Zeg dus niet dat je hiervoor niet op tijd kan beginnen trainen, we hebben je bij deze 2 jaar op voorhand gewaarschuwd. Een financieel duwtje in de rug krijg je momenteel alvast door de erg goedkope dollarkoers.
In 2009 dus meer KAPE-marathonlopers over de Grote Plas dan in Berlijn? Wie durft?
Inlichtingen bij … Lucien, hij doet dat goed !
Yves Van Cleef
Resultaten
Bernard Vandenbroucke – 3,14,28
Lucien Poppe – 3,28,33
Frank Van Looveren – 3,37,10
Estrella Peleman – 3,50,50
Rudy Haesendonckx – 3,50,50
Pierre Wouters – 3,58,17
Yves Van Cleef – 3,58,19
Liesbeth Koch – 4,21,36
Jorge Figueroa – 4,21,42
Hermine De Kimpe – 4,31,55
Tinneken Van Hecke – 4,40,52
Louis Milbau – 4,40,53
Margot Bogers – 5,13,18
Rudi Bentein – 5,26,06
DE VOORBEREIDING
Het KAPE Marathon Team was er klaar voor ! En dat hebben ze in Berlijn ook bewezen !
Op weg naar Berlijn !
Begin dit jaar namen 14 joggers de beslissing om samen in Berlijn een marathon te gaan lopen. Voor de meesten gewoon een kwestie van een kruisje te zetten in de agenda. Maar voor vijf van hen een hele uitdaging, want 42 km in één keer hadden ze nog nooit gelopen. De mix van ervaren 42-ers en marathonmaagden zal de in daaropvolgende maanden zorgen voor een bijzonder groepsgevoel in het marathon-team en de talrijke supporters.
Een element dat daartoe sterk heeft bijgedragen is ongetwijfeld de groepstrainingen. Het trainingsschema voorzag op vrijdagavond in een gezamenlijke loop, varierend van 10 tot 18 km .
De eersten werden met een paar marathoners in spé afgelegd. Toen Bernard na afloop van één ervan voorstelde om van zijn zelfgemaakte ijs te komen proeven ging de populariteit van de trainingen met sprongen omhoog. Want iedereen had wel een recept voor een dessert dat hij wou laten proeven.
Ook de overige leden van het KAPE jogging team kwamen het marathon-team op vrijdag ondersteunen, met gemiddeld een tiental lopers en zelf pieken tot boven de twintig kan men spreken van een succes. Het “clubhuis” in de Spoorstraat, naast de Kandinsky, is als vertrekbasis ondertussen een begrip geworden. Maar ook andere sympathisanten toonden hun betrokkenheid. Johan Debaenst, een eminent lid van de gilde der kinesterapeuten trakteerde ons op heerlijke rijstpap en een snelcursus “kuiten masseren”. En Hans en Els wisten met hun chocolade-fondue velen te bekoren.
Alle uithoeken en verdoken paden in de wijde omgeving zijn door de KAPE-lopers in de voorbije maanden belopen. Het Mastenbos, de Uitlegger, het anti-tankkanaal en het Klein Schietveld werden in alle mogelijke richtingen verkend. Soms moest al eens een reddingsactie uitgevoerd worden om een viertal verloren gelopen dames terug te vinden in het bos (dames en orientatie: het blijft moeilijk), ontmoetingen met reëen waren geen zeldzaamheid en de tocht langs het Ertbrandfort en de broek van Stabroek doen we zeker nog eens. Het domein van de Oude Grachten daarentegen zullen we voortaan links laten liggen wegens … .privédomein.
Deze gastronomische en toeristische uitweidingen mogen ons niet doen vergeten dat er ook nog werd getraind. De zware brokken, de LSD van 30 km en meer vonden altijd op een zondag plaats. In een marathon wordt om de vijf kilometers water verdeeld, wat niet het geval is op een training. Je kan natuurlijk zelf je water meenemen maar bij deze afstanden is ondersteuning in de vorm van bevoorrading met de fiets te verkiezen. Hier verdiend onze “muchacha del aqua”, het watermeisje, een aparte vermelding. Veerle Lambrechts heeft alle LSD van 32 km begeleid op haar fiets, volbeladen met waterflessen en fruit (en soms ook een pakje chips). Fietsend van de achtergroep naar de kopmannen en terug legde ze veel meer kilometers af dan de lopers, soms in mooi weer maar ook in de regen en dat met een aanstekelijk enthousiasme. Veerle: als we het halen heb jij daar sterk toe bijgedragen. Ook andere deden hun duit in het zakje: Jos, Luc, Martine: allemaal offerden ze hun vrije tijd op om de lopers te begeleiden tijdens de lange tochten op de Grensparkroute, een fietsroute van exact 32 km, perfect aangeduid, die het natuurgebied omcirkelt gevormd door de Kalmthoutse heide en het Zoompark. Vanaf het station van Heide-Kalmthout naar Putte, Huybergen, Essen-Wildert en zo terug naar Kalmthout. De eerste 30 km was voor de “nieuwelingen” zwaar, heel zwaar. Maar de ervaren lopers wisten dat het daarna beter zouden gaan. En inderdaad naarmate het volume toenam, nam ook de capaciteit om kilometers te vreten toe. De laatste LSD werd dan ook door iedereen “spelenderwijs” afgelegd.
En wonder boven wonder: iedereen is nog fit en zonder kwetsuren. Frank heeft lange tijd op de sukkel geweest met een rugblessure maar is net op tijd terug in orde geraakt. En ook Louis heeft zijn scheenbeen onder controle. Enkel over Rudi maken we ons nog zorgen: hij is op drie maanden tijd fel vermagerd, sommigen hebben het woord “anorexia” al laten vallen.
De buit is echter nog niet binnen. Zondag 30 september zal het moeten gebeuren: maandenlang is er voor getraind, honderden kilometers werden er afgelegd maar om het orgelpunt te bereiken zijn er nog 85.000 stappen te zetten, binnen een tijdspanne van enkele uren. De start is om 9 uur, kort na de middag mogen de eerste KAPE-lopers verwacht worden.
Lucien Poppe
De doelstellingen
Gaan Pierre en Yves onder de magische vier uur zakken ? Hoe dicht komt Bernard bij de drie uur ? Gaan Margot, Rudi, Jorge, Liesbeth en Tinneken erin slagen over de eindmeet te lopen van hun eerste marathon? Dat waren de vragen die vooraf gesteld werden. Zondagnamiddag wisten we het antwoord. Kijk maar even naar de resultaten. Maar dat het MARATHON-team ervoor ging stond buiten kijf. ALLE VEERTIEN OVER DE STREEP, dat was het ultieme doel. En dat doel werd ook bereikt. Dikke felicitaties voor iedereen !
De locatie
De Marathon van Berlijn is een van de grootste loopwedstrijden ter wereld en behoort sinds 2006 tot de World Marathon Majors, samen met o.a. die van London en New York. Het grootste loopevenement van Duitsland is tevens de snelste marathon ter wereld : het huidige wereldrecord (2.04’55” ) werd door Paul Tergat gelopen tijdens de marathon van 2003. Het is een bijzonder vlakke marathon – 30 meter hoogteverschil – nog geen meter per kilometer, uitermate geschikt voor snelle tijden. Berlijn heeft een tijdslimiet van 6 uur, wat de niet zo snelle lopers de kans geeft om de marathon in hun eigen tempo te joggen.
De wedstrijd loopt over een majestueus, breed en mooi parcours met indrukwekkende lanen en monumenten: de Reichstag, het Bundeskanzleramt, Alexanderplatz, de Gedächtniskirche aan de Kurfürstendamm, om via de prachtige laan ‘Unter den Linden’ uiteindelijk te finishen onder de Brandenburger Tor.
Met 30.000 deelnemers aangemoedigd door 1 miljoen supporters, talrijke muzikale animatie, goed parcours, uitstekende sfeer en een zeer goede organisatie vormt de REAL- MARATHON BERLIN een absolute aanrader. Bovendien is Berlijn ook gewoon een mooie stad die ook als city trip veel te bieden heeft.
De groep
Als loper is het overschrijden van de eindmeet in je eerste marathon onvergetelijk : de ontlading aan de streep, het euforisch gevoel die je krijgt als je bereikt waar je maandenlang voor hebt getraind, de fierheid eindelijk toe te treden tot het select clubje van de marathon(wo)man. Enkele joggers in onze club hebben het al meegemaakt, bijna allemaal begonnen als prille “start-to-runners” met 1 minuut lopen en 2 minuten wandelen. Enkele jaren later gaan ze dan voor de volle 42 km.
In 2006 zijn vier joggers tot het clubje toegetreden : Louis Milbau en Estrella Peleman in Rotterdam, Pierre Wouters in Parijs en Hermine De Kimpe in Copenhagen. Toen is het idee ontstaan om deze ervaring ook eens in groep te beleven. Ervaren marathonlopers en neofieten samen, het maakt niet uit ; doel is : samen naar een marathon toeleven en de vreugde na het uitlopen delen.
Het KAPE MARATHON TEAM werd in Berlijn vertegenwoordigd door Yves Van Cleef, Margot Bogers, Lucien Poppe, Hermine De Kimpe, Bernard Vandenbroucke, Rudy Haesendonckx, Estrella Peleman, Jorge Figueroa, Liesbeth Koch, Rudi Bentein, Pierre Wouters, Tinneken Van Hecke, Frank Van Looveren en Louis Milbau.
De planning
Yves Van Cleef en Lucien Poppe hebben als coördinator de planning en organisatie van de marathonreis in goede banen geleid. Beiden hadden al deelgenomen aan de marathon van Berlijn en waren dus vertrouwd met het terrein.
Het KAPE MARATHON TEAM logeerde in het hotel Centre Français, in het noorden van Berlijn. Noblesse oblige: als centrum van de Franse cultuur in Berlijn heeft het een uitstekend restaurant. Het hotel lag op 6 km van de start. Er was een U-bahn op 100 m (Station Rehberge), 8 haltes verder waren we aan het startpunt (Friedrichstrasse).
Zaterdag nam de volledige groep deel aan de Frühstücklauf van 5 km met aankomst en ontbijt in het Olympisch stadion (Jesse Owens !) van Berlijn. Zondag was er uiteraard de marathon. De terugkeer gebeurde in verspreide slagorde vanaf maandag 1 oktober … sommigen volhardden tot woensdag 3 oktober.
KAPE MARATHON TEAM … in 1907 ???
