Enkele jaren geleden werd de marathon van Stockholm door “The Ultimate Guide to International Marathons” als eerste geklasseerd in de Top 100 van marathonbestemmingen. Meteen had ik een alibi om mij voor de editie van 2005 in te schrijven.
In Stockholm is alles iets kleinschaliger. “Slechts” 17.000 deelnemers (in Parijs, Berlijn en New York meer dan het dubbele), 2 ronden van 21 km in plaats van 1 grote van 42 km, geen probleem om de marathon te organiseren (en dus ook het verkeer uit het centrum te weren) op een zaterdagnamiddag in plaats van op de klassieke zondagvoormiddag, …
De grootste troef van de marathon van Stockholm is zijn geweldig mooi parcours, je loopt voortdurend langs of in de nabijheid van water (en hiermee bedoel ik dus niet de drankposten om de 5 kilometer).
Daarenboven heb ik als marathontoerist met een gemiddelde van minder dan 10 km/u ruimschoots de tijd om al dat mooie tot mij te laten doordringen. Laat ze maar lopen, denk ik dan, die Weirdo’s die kost wat kost – om God weet welke reden – binnen de 3 uur met hun marathon moeten gedaan hebben. Wedden dat die niet weten of ze nu in Stockholm of Tokio gelopen hebben ? En die 8 Zweedse meisjes die op km 10 en 28 bij 15° Celsius in hun bikinietjes de samba dansten, zullen ook wel aan de aandacht van die fanatiekelingen zijn ontsnapt (aan de mijne niet hoor, ik kan me de kleuren van hun “kledij” nog zo voor de geest halen).
Bij mijn vorige marathon had ik een T-shirt aan met een Belgische vlag op. Het gevolg hiervan was dat ik voortdurend aangemoedigd werd met de kreet “Come on Germany”. Daarom nam ik deze keer het zekere voor het onzekere en droeg een T-shirt met daarop gewoon “Belgium” gedrukt. En ja het werkte.
Zo stond er op km 33 een stand van de plaatselijke vrije radio langs het parcours (al hoorbaar vanaf km 32). 1 van de DJ’s was blijkbaar van de intelligentere type want hij kon zowaar Waterloo aan België linken. Toen hij mij zag komen aanstrompelen, liet hij dan ook speciaal voor de “Belgian Champ” de Abba-hit “Waterloo” door zijn boxen schallen. Dergelijke zaken zijn voor buitenstaanders misschien futiliteiten, maar als je als marathonloper kapot zit, kan je je echt aan zulke kleine details optrekken (allez, voor heel even dan toch).
Aankomen deden we in het stadion van de Olympische Spelen van 1912 waar de Zweden zo fier op zijn. Dit stadion bezit namelijk het wereldrecord van de wereldrecords : doorheen de tijden werden hier niet minder dan 83 (!) officiële wereldrecords in de atletiek gevestigd.
Ikzelf miste het wereldrecord van Paul Tergat op de marathon van 2 uur 4 min en 55 sec (Berlijn 2003) op een haar na … ik kwam aan als 8236ste in een tijd van 4 uur 44 min en 30 sec. Een twintigtal minuten trager dan mijn P.R., de slechtste tijd van de 5 marathons die ik tot nu toe gelopen heb. Het dient dus niet gezegd dat het een zwaar parcours was. Het verschil tussen het laagste punt en het hoogste punt bedroeg 29 meter. Veel te veel voor iemand met een gewicht van 96 kg, ook al hebben ze dat niveauverschil dan uitgesmeerd over een afstand van 42 km en 195 meter.
We geven echter niet op. Onder het motto “pijnig jezelf eens lekker gedurende een kleine 5 uur aan een stuk” staat de volgende marathonafspraak genoteerd in de maand oktober van dit jaar.
Yves Van Cleef
