De opkomst van KAPE-lopers op deze “Kom op tegen Kankerloop” in Ekeren was niet zoals andere jaren. Waarschijnlijk zat de Energizer-run er voor iets tussen, maar dat weerhield Chris, Yves en Margot toch niet om deze avond ook voor het goede doel te komen lopen.

Ook Hermine was weer van de partij. Zij liep samen met Myriam en de vrouw van Eric Verdijck de 5 km. Marcel besloot om met Margot en mij z’n toertjes te lopen. Vier toeren van 2,5 km. We wisten toen nog niet dat Margot weer haar superbenen gevonden had en dat Marcel het na de eerste ronde enkel nog met mij moest stellen. Margot was niet bij te houden. Niet getreurd, we hadden onze 10 km binnen het uur afgehandeld dus wij waren al lang tevreden. Lucien, Chris en Yves wilden voor de regen binnen zijn. Ik weet niet of dit gelukt is. Bij mij in ieder geval niet.

Natuurlijk was de après-loop nog het allerleukste : ons samenhorigheidsgevoel was weer zeer groot. Met z’n allen rond een tafeltje met onze Leffe, ons wijntje … meer moet dat niet zijn. Weer een toffe avond gehad … .

Ondertussen hoorden we nog een KAPE-atleet het podium oproepen. Als ik me niet vergis was het Jan Adriaensen : proficiat voor je 3de plaats.

Renilde De Clerck

De uitslagen

Gewapend met een licht op het voorhoofd hadden 12 KAPE-joggers op vrijdagavond 16 september het licht gezien in een voor de rest pikdonker Rivierenhof tijdens de 1ste “Energizer Night Run”.

Voor Hein was dit een thuisloop. Het park zou zelfs zonder lamp voor hem geen geheimen kennen in het donker. Door zoveel zelfverzekerdheid was hij wel net te laat voor de groepsfoto. Ook Veerle stond scherp, bijna wilde ze vakkundig voor de wedstrijd de strips voor de elektronische tijdsregistratie op de achterkant van haar borstnummer verwijderen om toch maar zo weinig mogelijk gewicht te moeten meesleuren. Zij besefte dat het verschil tussen winst en verlies soms in een klein hoekje kan liggen. Zij en Hein namen dan ook een blitz-start. Ook Chris wilde niet afgeven en beet zich in hun spoor vast. Zijn tong hing hierbij wel bijna op de grond, maar eerlijk is eerlijk, hij bleef toch maar als een kranige knar kras in hun spoor.

Omdat ondergetekende het verslag moest maken en daarom ook moest peilen naar het vormpeil van de overige KAPE-ërs, liet hij zich na enkele kilometers wat afzakken. En hij zag dat het goed was. Gert en Patrick voelden zich duidelijk in hun sas in het donker. En ook Marc bleef aan de streep net onder het uur. Maar eigenlijk hadden vooral Martine, Margot, Tinneken, Martine en Diane de échte spirit van deze loop begrepen : namelijk dat het een “fun-run” was en dat tijden niet zo belangrijk zijn. Collectief en gewapend met hun hoofdlamp gingen ze dan ook op zoek naar een oorbel die de jarige Diane tijdens het lopen kwijt gespeeld was in het bos – vraag ons niet hoe. De oorbel werd nooit teruggevonden.

Wiskundeleraar Jos Bosschaerts was mij na aankomst in geuren en kleuren aan het vertellen wat ik allemaal gemist had tijdens de loop (een ridder, een monnik en ander schoon volk) maar moest zijn verhaal abrupt afbreken toen een ex-studente hem opmerkte en kirde “Hey, mijnheer Bosmans”. Ondanks de verwarring van het voor de rest brave meisje met het Jos Bosmans-typetje van Bart Peeters, hebben we de korte beentjes van Jos, nooit, tijdens geen enkele loop, zo snel zien bewegen. Er dienden dan ook al keuvelend heel wat herinneringen aan integralen en andere leuks opgehaald te worden.

Yves Van Cleef

De uitslagen