De Hyacintenjogging, het mekka voor woudlopers.
Het BHV-dossier, eindelijk heb ik het gesnapt. Dat ons hele Belgenlandje tien regeringen nodig heeft om verder te bestaan, dat den Elio en den Bart er hun tanden op stuk bijten en Mijnheer Beke er ook al niet veel van bakt.
Als je daar loopt, in dit overschot van de kolenwouden die vroeger van Leuven tot Halle liepen, als je die mauve-blauw-paarse bloempjes ziet, onder oude eiken met groen bekroond, dan hoeft geen bank- of grootwarenhuis-gerelateerde 10 miles of 20 K van Bxl. meer en dan vat je ook waarvoor die heren aan het vechten zijn.
Met twee Coca-Cola-genoten sprak ik af in Halle. En daar kun je dat nog. Het deelnemersveld voor drie of vier verschillende afstanden was nog geen 800 man groot.
Inschrijvingsgeld? Niet van dat woekergedoe à la ING, nee, gewoon 5 eurootjes, die je achteraf onder de vorm van een praktische loopzak, een pak spaghetti en een wasproduct en een handig notaboekje terugkrijgt. Aan medailles en T-shirts doen de Hallenaars niet mee. Ze weten dat de banken intussen onze kasten volgelegd hebben.
En met al dat kan het natuurlijk niet stuk. Het is genieten van begin tot einde, je beseft dat de tijd er niet toe doet, en dan loop je natuurlijk het best, anderhalf uur op 21 kilometer. De collega’s waren eerder over de eindstreep, jeugdig talent.
Bernard Vandenbroucke
