Joggings – archief

Gewapend met een licht op het voorhoofd hadden 12 KAPE-joggers op vrijdagavond 16 september het licht gezien in een voor de rest pikdonker Rivierenhof tijdens de 1ste “Energizer Night Run”.

Voor Hein was dit een thuisloop. Het park zou zelfs zonder lamp voor hem geen geheimen kennen in het donker. Door zoveel zelfverzekerdheid was hij wel net te laat voor de groepsfoto. Ook Veerle stond scherp, bijna wilde ze vakkundig voor de wedstrijd de strips voor de elektronische tijdsregistratie op de achterkant van haar borstnummer verwijderen om toch maar zo weinig mogelijk gewicht te moeten meesleuren. Zij besefte dat het verschil tussen winst en verlies soms in een klein hoekje kan liggen. Zij en Hein namen dan ook een blitz-start. Ook Chris wilde niet afgeven en beet zich in hun spoor vast. Zijn tong hing hierbij wel bijna op de grond, maar eerlijk is eerlijk, hij bleef toch maar als een kranige knar kras in hun spoor.

Omdat ondergetekende het verslag moest maken en daarom ook moest peilen naar het vormpeil van de overige KAPE-ërs, liet hij zich na enkele kilometers wat afzakken. En hij zag dat het goed was. Gert en Patrick voelden zich duidelijk in hun sas in het donker. En ook Marc bleef aan de streep net onder het uur. Maar eigenlijk hadden vooral Martine, Margot, Tinneken, Martine en Diane de échte spirit van deze loop begrepen : namelijk dat het een “fun-run” was en dat tijden niet zo belangrijk zijn. Collectief en gewapend met hun hoofdlamp gingen ze dan ook op zoek naar een oorbel die de jarige Diane tijdens het lopen kwijt gespeeld was in het bos – vraag ons niet hoe. De oorbel werd nooit teruggevonden.

Wiskundeleraar Jos Bosschaerts was mij na aankomst in geuren en kleuren aan het vertellen wat ik allemaal gemist had tijdens de loop (een ridder, een monnik en ander schoon volk) maar moest zijn verhaal abrupt afbreken toen een ex-studente hem opmerkte en kirde “Hey, mijnheer Bosmans”. Ondanks de verwarring van het voor de rest brave meisje met het Jos Bosmans-typetje van Bart Peeters, hebben we de korte beentjes van Jos, nooit, tijdens geen enkele loop, zo snel zien bewegen. Er dienden dan ook al keuvelend heel wat herinneringen aan integralen en andere leuks opgehaald te worden.

Yves Van Cleef

De uitslagen

Terwijl menig loper het over Turnhout had, ben ik in Mol geweest  … kwestie van de concurrentie te ontwijken en toch in de buurt te blijven.

In Mol was het ook braderij, dus was de start verlegd naar het centrum met veel sfeer en dito volk, om de twee passages van de lopers te zien. Deze Centrumloop is een loop bestaande uit twee rondjes voor 10 km en één voor de 5 km, deels door het centrum en deels door het park.

In de startbox werd gevreesd voor een overstroomd Netepad (een fietspad door dat park) en er doemden bij mij al beelden op van Kasterlee afgelopen jaar. Maar de vrees was ongegrond. Toch waren de restanten van de overstroming te merken, modder en groen dat was achtergebleven op de paden.

Toch wel een leuke loop, zonder de overrompeling van de grote massa. Een klein regenbuitje in de laatste kilometers kon mijn goed en ontspannen gevoel niet bederven en zeker niet nadat iedereen bij de aankomst een grote handdoek kreeg en nog een doos rijst. Ik zie nog altijd het verband niet  ? Maar ja, ik was te opgelucht over mijn tijd, ondanks de verzwakte week die hier aan voorafging. Met een tijd van 53’02” was ik zeer tevreden over mijn uitje.

Patrick Nelen

11 joggers tekenden op zondag 7 augustus in Oelegem present om deel te nemen aan de Rock ‘n’ Roll marathon, eigenlijk een halve marathon maar je geeft als organisator natuurlijk meteen je visitekaartje dat er heel wat Rock ‘n’ Roll bloed daar je aderen stroomt door een halve marathon een marathon te noemen.

Start was in Oelegem en aankomst aan Metropolis, maar dit logistieke probleempje werd door Louis perfect opgelost door een taxibusje te bestellen, waardoor de auto’s aan de het cinemacomplex konden blijven staan. Bij afwezigheid van Lucien nam Louis perfect de rol van organisator over. Enkel wie zich van tevoren had ingeschreven op de “lijst” voor het busje, mocht plaatsnemen en dit werd bij het instappen uitermate streng gecontroleerd en afgepunt. Guy kan er nog over meespreken. Gelukkig waren Chris en vrouwtje Myriam er nog om deze laatste op te vangen en vooral naar Oelegem mee te nemen.

Om half drie zou officieel de start gegeven worden. Maar echte Rockers beginnen er altijd wat te laat aan en daarom werd het een klein half uurtje later. Aan de start hield de DJ-rocker-speaker van dienst ondertussen de nerveuze lopers wat kalm door af en toe te melden dat de start nu “voor elk moment zou zijn” en dat er enkel werd gewacht “tot het parcours volledig werd vrijgegeven”. Wat was het probleem? Was er plots een potvis op het jaagpad naast het kanaal gesprongen of – nog erger – wist de organisatie op dat moment zelf nog niet langs welke wegen ze de joggers juist zouden sturen, of was er nog een andere reden? We zullen het nooit weten. Jorge zei het net niet maar je zag hem zo denken dat dergelijke aanfluiting van de stiptheidsregel in Chili nooit of te nimmer het geval zou zijn.

Enfin, het zal niemand verbazen dat zowel Bernard als Patrick – volledig opgefokt van de goesting om aan de klus te beginnen – als een kanonskogel vertrokken toen het startschot eindelijk weerklonk. Bernard hield dit vol tot aan de finish, Patrick een uurtje minder lang.

Na 15 km hoorde ondergetekende plots Guy en Chris voorbijkomen. Het hoofd van Chris was zo rood als een kreeft. Zo een mooi weer had hij op vakantie in Frankrijk nu ook weer niet gehad om in dergelijke mate verbrand te zijn. Dus bleef er maar één mogelijkheid over : deze man was te diep aan het gaan en zijn troeven duidelijk aan het overspelen. Ik bleef dan ook heel de tijd een paar honderd meter achter hem hangen met de bedoeling hem in de laatste kilometer genadeloos te confronteren met zijn schrijnend gebrek aan conditie. Na 18 kilometer zag ik echter plots de “Nox” al voor mij opdoemen. Dit kon niet zijn, we waren er al bijna. Mijn gezicht sloeg wit uit, ik kon Chris niet meer inhalen. En zo lijkbleek worden geeft een heel mooi contrast met het rode hoofd van Chris. Net de kleuren van voetbalclub Antwerp. Rood en wit. Liefdevolle kleuren.

Dit was de laatste Rock ‘n’ Roll-zet van de organisatie : je halve marathon een marathon noemen die dan eigenlijk maar 18,50 km blijkt te zijn. Vooral Gerda vond dit erg, nu wilde ze eindelijk eens haar “eerste” halve marathon lopen. Kwatongen beweren dat de Rocker van dienst onder invloed was van stimulerende middelen toen hij vooraf parcours en afstand uitstippelde. Chris vond dat hij tijdens de loop ook beter zijn toevlucht had genomen tot dergelijke middelen want het kostte Guy geen enkele moeite (10 vingers in de neus – minstens!) om Chris in de finale eindspurt af te houden. Vrouwlief Myriam – die voor het vervoer van de sporttassen van Oelegem naar Metropolis had gezorgd – had nog heel wat mentaal oplapwerk voor de boeg ’s avonds.

Estrella Peleman stond quasi ongetraind ook heel goed haar vrouw. Ze voelde zich dan ook vooral naast het kanaal met de vele binnenschepen als een vis in het water, niet toevallig ook haar sterrenbeeld.

Aan Pierre is dergelijke poëtische woordenkramerij niet besteed, hij laat zijn loopprestaties meestal voor zich spreken. Toch voelde hij zich aan het sas van Wijnegem volledig in zijn sas alwaar hij zijn eindspurt inzette. Deze remonte kwam echter net te laat, ook hij dacht dat een halve marathon 21 km was.

Ook Liesbeth weerde zich kranig. Ondanks dat zij voor vertrek nog een broodje met maatjes gegeten had. Maar in het gezelschap van haar maatje Jorge – wel iets rijper dan een jonge haring – kwam ze na een trage start volledig op dreef.

Ook Gerda en Louis sloten met een overschot aan energie hun loop af. Met een gratis Palm werd achteraf iedereen gelukkig weer snel terug kalm. Met uitzondering van Chris natuurlijk, die inzag dat hij snel terug meer moest gaan trainen om zijn loopcarrière terug een nieuwe boost te geven.

Dit verslag is gebaseerd op waargebeurde feiten. Iedere gelijkenis met bestaande personen is louter toevallig.

Yves Van Cleef

RESULTATEN

Nu het voorjaarsseizoen stilaan ten einde loopt, was deze loop in Gent zowat de laatste voor het zomerreces. Zoals in vele (noordelijk gelegen) landen reeds enige tijd in zwang, was dit een eerste keer in België : lopen op de midzomernacht.

Veel zomer was er niet in Gent, maar het bleef wel droog met een stevige wind aan de Watersportbaan (voor hen die er ooit al liepen met de Marathonman : het kan er waaien, hé). Voorzichtigheidshalve waren we vroeg naar Gent vertrokken en stonden we om 20.00 uur al klaar met nummer en gratis T-shirt (en dus veel te vroeg) te genieten van de binnenpiste van de Vlaamse Topsporthal (een alternatief voor een woensdagavondtraining tijdens de winterperiode misschien ?).

Zoals afgesproken ging dit een funloop worden en dat werd het ook.
Op een rustig tempo (jawel, Margot en Yves … dit was rustig) en met “Bernard met de discobar” liepen we door het prachtig verlichte Gent langs het water en de vele monumenten, het Sint Pietersplein, waar Prince gaat optreden (en zelfs langs het kot van mijn dochter). Na dat Sint Pietersplein kreeg Yves het moeilijk de lopende zangertjes bij te houden (of was dat aan de eerste helling) en bleef Margot bij Yves om hem te steunen.

Onder begeleiding van kano’s met fakkels op het water en de muziek van Bernard. “Zie daar, die heeft zelfs een radio bij” … was zowat de meest gehoorde uitspraak van de toeschouwers en lopers? “Blijf nog wat bij ons, dan horen we wat muziek”. Ja, ja, Bernard is populair geworden in Gent en al heeft hij vandaag stijve armen en schouders van het dragen van zijn radio, ’t was de moeite.

Op het einde liepen we gezamenlijk over de meet in de Topsporthal en kregen we nog wat drank en een tas. Zeker een geslaagde eerste keer, goede organisatie, prachtige locatie en 2.500 tevreden lopers. De Marathonman zag dat het goed was.

Chris Povré

Resultaten

Estrella Peleman (met gans de familie) – 1.25’26
Bernard van de Discobar – 1.25″26
Guy Wydouw – 1.25’26
Chris Povré – 1.25’27
Yves Van Cleef – 1.26’47
Margot Bogers – 1.26’48

Een wedstrijd die elk jaar meer en meer deelnemers telt. Dat was te merken aan de wachtrijen voor de bussen naar Tongerlo. Rond kwart voor twee aangekomen in Averbode, pas rond twintig voor drie uit de bus gestapt. Nog snel inschrijven, je nummer opspelden en je rugzak afgeven … dan heb je nog maar 10 minuten meer om op te warmen.

De benen voelen goed aan. Het startschot klinkt en je passeert de startstreep. Ook hier is er een zandlopersstart, maar dan nog is de ruimte om te lopen te klein, zeker als je al na 300 meter moet afslaan. En de wegen worden nog smaller. Met alle gevolgen vandien: vlak voor mij valt iemand, ik help hem recht en samen plaatsen we een versnelling om iets comfortabeler te lopen. Alleen is die van hem iets fanatieker. Pas op 3 kilometer, net na het tunnelleke, kijk ik op mijn klok: 15 min 45. Ik voel me goed en versnel. Naast mij versnelt ook een koppel. Samen vormen we een pelotonnetje. We lopen samen tegen iets meer dan 12 km/uur en rapen een hele hoop te snel vertrokken lopers op.

De boswegen liggen er vandaag – op enkele plaatsen na – droog bij (en dat zal ik geweten hebben … nog een hele week met zand in mijn schoenen rondgelopen). Rond kilometer 7 rapen we mijn metgezel van daarnet op, om hem een kilometer later weer achter te laten. We passeren het punt van kilometer 13 in 1 uur 5 min 16 sec.

Vanaf dan is het een kilometer vals plat naar boven en dat voel ik direct in de benen. Ik minder het tempo wat met de helling van Averbode in het achterhoofd. Die klim is dit jaar niet door, maar langs de abdij. Ik verteer hem beter dan verwacht. Net na kilometer 15 kom je aan de vijver uit, maar dit jaar moet je er helemaal omheen en in de laatste 500 m heeft de wind vrij spel. Plots zie ik de klok van de eindmeet, te laat om nog echt te versnellen in de zandbak die ervoor ligt.

Het goede gevoel heeft zich vertaald in een toptijd voor mij: 1 uur 22 min 6 sec. Na rehydratatie met een Tongerlo en een babbel met een collega keer ik huiswaarts.

Gert Konings

De “Kapellekensloop” in Minderhout was al een vertrouwde jogging voor een aantal KAPE-joggers. De 19de editie ervan werd gelopen op zaterdag 11 juni 2011.

Zowel op de 5 km als op de halve marathon kwamen leden van het KAPE Jogging Team aan de start. Het parcours hier was reeds gekend van de voorbije jaren … en op het einde ontvingen wij nog lekkere aardbeien uit Hoogstraten.

Marc Tampère

Resultaten

5 km
Katrien Van Miert – 24″47

1/2 marathon
Marc Tampère – 1’26″23
Peter Jordaens – 1.30’44”